امروز را بخاطر بسپار 

امروز پايان فصل گلهای ابريشم است

امروز پايان فصل ماندن در پيلهء تنهايي است

و من چون پروانه ای رنگ به رنگ پرواز را از حفظ هستم

و در اولين پرش قلب آسمان آبی را فتح  ميکنم

کنار جادهء گلهای ابريشم خرده ريز خاطرات دور را به سبزه ها گره ميزنم

و به آب هميشه روان می سپارم

شايد رودخانه ای از پشت هزار پيچ نرفته بگذرد

همين جا نشسته ام تا گلهای ابريشم برايم کاسه آبی با برگ سبز بياورند

 و مرا راهی راه نرفته کنند

اما نه

همان برگ سبز کافی است , نمی خواهم بازگردم

من مسافر جاده های هميشه رفتن و باز نيامدن می شوم ...

تو که خوب می دانی راه ما آواز نيست که رهگذری به ياد بياورد , بخواند و

بعد فراموش کند

دلم برای گلهای ابریشم تنگ می شود  , می دانم !

اما من همراه باد بسوی تو می آيم

و در ميان راه کمی آب چشمه برمی دارم و مشتی خاک برای رستن

با ماهی تمام و زمزمه ای ناتمام ...

تا با هم در شبی مهتابی با نجوای مهربانی در خاک و آب بنشينيم و

بروييم و سبز شويم و گل بدهيم

در سفر دست بر دهان نمی نهم تا نامت هميشه در من و با من بماند

من تو را در گوش سروهای کنار راه , نيمکت های رنگ پريدهء رو به غروب ...

سنگ ريزه های هميشه در کف رود , غنچه های ناز خواب آلود ...

دانه های پنهان در پوست زير خاک , کبوتر های سپيد ...

کفش های پر گل و لای خاکی های زير باران مانده و تمام چشمهای

در راه زمزمه می کنم و از دورها می گويم :

بيا ! برايت ماه تازه آورده ام کنار پنجره ها تا عاشق ترت شوم

بيا ! برايت ترانهء مهتابی آورده ام تا نغمه پرداز شبان تو شوم

بيا ! برايت روياي بارانی آورده ام تا خيسیِ خوابت شوم

و در تمام لحظه های آمدن و رسيدن و بی تو بودن زير لب و آسمان

 ذکر می گويم :

مأمنا ! ماه شبان تاريکم باش و پناه طوفانهای در راهم ...

صبورا ! خيس از عشق شدن را تو به من بياموز و با لطافت

خيس از عشقم , تو بياميز ...

مهربانا ! هميشه به خاطر بسپار جايي در اين ناکجاآباد , يک نفر برای تو

هميشه بارانی است و مهتابی و عاشق ...

در اين روزهای دلتنگی , با اين واژه های ساده و رفتنها و دير آمدن ,

 دستهايم برای تو ...

حالا اگر از ميان تمام دستها و چشمها , از ميان تمام زيبايي ها و داشتنها ...

از ميان تمام شاد زيستنها و رنجها , مرا انتخاب کرده ای ! دستت را بسويم

 دراز کن و زير آسمان ذکر بگو ...